انتشار SP1 نسخه ۶.۶.۰؛ بازگشت محدودیت خروجی مهمان و پیامدهای عملی آن

شرکت Succinct در ۲ سپتامبر ۲۰۲۶ نسخه ۶.۶.۰ از SP1 را منتشر کرد. مهم‌ترین تغییر این نسخه در executor رخ داده است: «ثبت محدودشده خروجی مهمان» بازگردانده شده است. این انتشار همچنین کدهای مرده و وابستگی‌های بدون استفاده را حذف می‌کند و نسخه SP1 را به v6.6.0 ارتقا می‌دهد.

اهمیت این تغییر به‌راحتی دست‌کم گرفته می‌شود، چون انتشار جدید از سیستم اثبات، backend تولید اثبات یا قابلیت تازه‌ای برای verifier خبر نمی‌دهد. تغییر در مرز اجرای برنامه قرار دارد؛ همان جایی که برنامه SP1 اجرا می‌شود، پیش از آن‌که تیم تصمیم بگیرد اثبات تولید و سپس بررسی شود. مستندات Succinct نیز این مراحل را جدا می‌کند: توسعه‌دهندگان می‌توانند ابتدا برنامه را برای اشکال‌زدایی اجرا کنند و بعد، در زمان آماده‌بودن، اثبات تولید و بررسی کنند. بنابراین رفتار executor حتی در صورت ثابت‌ماندن مسیر رمزنگاری اثبات هم اهمیت دارد.

پرسش عملی برای سازندگان این است که برنامه‌شان درباره خروجی مهمان چه فرضی دارد. سیاست ثبت محدود می‌تواند بر مقدار خروجی تشخیصی یا کاربردی ذخیره‌شده، بررسی خطاها و اعتبار آزمون‌هایی که به خروجی کامل وابسته‌اند اثر بگذارد. ملاحظه مهم این است که یادداشت انتشار اندازه محدودیت بازگردانده‌شده، رفتار دقیق API یا اثر سازگاری آن را مشخص نمی‌کند. تیم‌هایی که از v6.5.0 ارتقا می‌دهند باید بارهای کاری دارای خروجی حجیم یا مسیرهای خطا را اجرا کنند و داده ثبت‌شده و مدیریت خطا را بررسی کنند؛ سپس ارتقا را عادی تلقی کنند.

کارهای نگهداری نیز ارزشمندند، اما نباید از آن‌ها نتیجه امنیتی یا عملکردی بزرگ‌تری گرفت: یادداشت انتشار فقط از حذف کدهای مرده و وابستگی‌های بدون استفاده سخن می‌گوید. گردش‌کار مستند SP1 همچنان بر کامپایل برنامه‌های Rust به RISC-V، اجرای آن‌ها و تولید اثبات‌های قابل‌بررسی متمرکز است. داستان v6.6.0 محدودتر و عملیاتی‌تر است: یک مرز مربوط به خروجی زمان اجرا بازگردانده شده و این مرز به پوشش رگرسیون نیاز دارد.