تعهد چندجملهای پساکوانتومی Akita، گلوگاه جدید ZK را به سمت وریفایر میبرد
پژوهشگران LayerZero و a16z از Akita رونمایی کردهاند؛ یک طرح تعهد چندجملهای مبتنی بر شبکه که میخواهد امنیت پساکوانتومی را به zkVMها بیاورد، بدون آنکه اندازه اثباتهای مبتنی بر هش را بپذیرد. مهمترین ادعا فقط کوچکتر شدن اثباتها نیست، بلکه سریعتر شدن مسیر وریفای برای ردپاهای محاسباتی تنک است.
یک primitive جدید در حوزه اثباتهای دانش صفر، یکی از دشوارترین مصالحههای پساکوانتومی را هدف گرفته است: کوچک نگهداشتن اثباتها در کنار عملیبودن وریفای.
Akita یک طرح تعهد چندجملهای مبتنی بر شبکه است که توسط پژوهشگران LayerZero Labs و مشارکتکنندگانی از a16z crypto، دانشگاه Carnegie Mellon، دانشگاه USC و دانشگاه Georgetown معرفی شده است. تعهدهای چندجملهای در لایه زیرین بسیاری از سیستمهای اثبات قرار دارند: اثباتکننده به یک ردپای محاسباتی متعهد میشود و بعداً ارزیابیهای مربوط به آن داده متعهدشده را اثبات میکند.
طراحی مقاله از «انتقال بار setup» استفاده میکند. ماتریسهای عمومی setup از قبل متعهد میشوند و کار وریفایر برای پردازش آنها به زمانی موکول میشود که در برابر همان تعهدها اثبات شود. هدف اعلامشده این است که رفتار وریفای ریشهدومِ یک طراحی شبکهای قبلی کنار گذاشته شود و در مدل مجانبی مقاله، اندازه اثبات لگاریتمی حفظ شود.
نتایج گزارششده قابل توجهاند. در بنچمارکهای نویسندگان، اندازه اثباتهای Akita بین ۶۱ تا ۷۰ کیلوبایت است و وریفای آنها در مقایسه با سیستمهای شبکهای مورد بررسی، ۱۰ تا ۹۴ برابر سریعتر گزارش شده است. مقاله همچنین میگوید ادغام Akita با Jolt، در مقایسه با Jolt مبتنی بر Dory، سرعت اثبات را ۱٫۳ تا ۲٫۲ برابر و سرعت وریفای را ۲٫۲ تا ۷٫۴ برابر افزایش داده و همه اثباتهای ارزیابیشده کمتر از ۱۰۰ کیلوبایت بودهاند.
این موضوع پرسش مهندسی جدیدی برای سازندگان zkVM ایجاد میکند. امنیت پساکوانتومی معمولاً با سازوکارهای مبتنی بر هش همراه است که ممکن است اثباتهای بزرگی تولید کنند. Akita در عوض روی بارهای کاری تنک تمرکز دارد؛ جایی که چندجملهای متعهدشده ممکن است بسیار بزرگ باشد اما تعداد عناصر ناصفر آن کم باشد. مقاله میگوید سربار حافظه اثباتکننده، افزون بر حافظه لازم برای خود چندجملهای، بهصورت زیرخطی رشد میکند؛ ویژگیای مهم برای ردپاهای اجرای بزرگ و اثبات توزیعشده.
پیادهسازی Akita به زبان Rust عمومی است و بهصورت خانوادهای از crateهای ماژولار سازمان یافته است. مخزن، اجزای مربوط به وریفایر را از APIهای اثباتکننده جدا میکند و artifactهای زمانبندی نسخهدار دارد که پیش از استفاده از نظر سازگاری بررسی میشوند. این جداسازی برای یکپارچهسازیهایی مانند ICP مفید است: یک canister یا وریفایر برونزنجیرهای میتواند به سطح محدودتری از وریفای وابسته باشد و کل پشته اثبات را به ارث نبرد.
اما یک caveat عملی مهم وجود دارد. «آماده تولید» توصیف LayerZero است؛ ارقام عملکرد نیز نتایج بنچمارک خود نویسندگاناند، نه ممیزی مستقل امنیتی و نه تضمینی برای هر نوع workload. استقرار اعلامشده در Jolt نیز بهعنوان نخستین استقرار آینده توصیف شده است، نه شواهدی از وجود یک مسیر تولیدی زنده و سازگار با ICP.
بنابراین برای سازندگان ICP، Akita فعلاً بیشتر یک سیگنال زیرساختی است تا توصیهای برای افزودن فوری به وابستگیهای پروژه. اگر اثباتهای پساکوانتومی برای هویت، attestationهای میانزنجیرهای یا تعهدهای مربوط به state بلندمدت اهمیت پیدا کنند، معیار تعیینکننده ممکن است هزینه و حافظه وریفایر باشد، نه فقط اینکه یک طرح از منحنیهای بیضوی استفاده نمیکند.
خبرخوان را در ایمیل بگیرید
هر سیگنال تازه، مستقیم از خط تولید. بدون مزاحمت، لغو عضویت در هر زمان.